Bardzo dawno nie robiłam wyzwania 100 Happy Days, chce mi sie znowu zmotywować do codziennego uwieczniania rzeczy, które mnie cieszą na zdjęciach. Żadnych długich opisów, tylko zdjęcie. Początek miesiąca jest do tego idealny, więc zaczynamy z 1 marca! Powinnam skończyć mniej więcej w pierwszej połowie czerwca.
Dzisiaj - eksperymenty roślinne (rozmnażanie zamiokulkasa, sadzenie awokado z pestki i pinii z nasion).
W 2018 roku pojechałam do Rumunii na pół roku w ramach programu Erasmus +. Początkowo podobało mi się poznawanie nowego kraju, kultury, innej części Europy. Z czasem było mi ciężko psychicznie, już marzyłam o powrocie do Polski, nie chciałam dłużej być daleko od rodziny. Wyjazd do Rumunii zmienił moje myślenie i podejście do życia całkowicie, nic potem nie było takie samo.
Pierwszy wyjazd do Anglii w 2016 roku do pracy na wakacje miał na mnie duży wpływ. Przełamałam się przede wszystkim z mówieniem swobodnie po angielsku, zatęskniłam bardzo za Polską i doceniłam swój kraj najmocniej na świecie. Anglia zrobiła na mnie wrażenie, potem wróciłam tam jeszcze raz po dwóch latach, ale pojechałabym jeszcze raz już tylko turystycznie.
Na jesień 2015 pojechałam na krótki wypad w góry z kolegami ze studiów. Wyjazd był niezwykły, bo był to pierwszy raz kiedy byłam sama i dwóch chłopaków. Spaliśmy dwie noce w chatce w górach bez bieżącej wody i prądu. Szkoła przetrwania - gotowaliśmy na ogniu, kąpaliśmy się w źródełku. Miała tam też miejsce sytuacja nadzwyczajna - Radek ratował życie turyście, który wbił sobie nóż w tętnicę udową. Pierwszy raz widziałam GOPR w akcji, byłam w samym sercu tej akcji ratunkowej.
W 2013 roku pojechałam z wędrowniczkami na zlot harcerski do Torunia. Był wyjątkowy pod tym względem, że przełamywałyśmy wszystkie możliwe schematy, chodziłyśmy własnymi ścieżkami. Organizowano nam jednodniowe, całodzienne warsztaty, a jednymi z nich były sportowe. Pierwszy raz podjęłam się wtedy sportów, których kompletnie nie znałam, bałam się wręcz - baseball, chodzenie po linie, tyrolka, wakeboard (zdjęcie z tego sportu poniżej).
Poniżej obóz rowerowy w 2012 roku. Był to mój pierwszy obóz harcerski i to dopiero była szkoła życia. Spędziłam dwa tygodnie na siodełku rowerowym, przejechałam 500 kilometrów, a jako starsze harcerki miałyśmy sporą grupę młodych harcerek pod opieką. Musiałam opiekować się kilkoma dziewczynkami, uważać, żeby nie wjeżdżały pod koła samochodów, motywować do pedałowania pod górkę, mimo, że sama nie dawałam rady. Sił brakowało codziennie coraz bardziej, bo woziłyśmy na rowerach sakwy zapakowane po same brzegi, a na zmiany także ciężkie namioty, przytroczone do bagażników. Pogoda nas nie rozpieszczała, bo prawie codziennie łapała nas burza w drodze, chowałyśmy się przed ulewami w szopach, na przystankach, musiałyśmy rozbijać obozy w deszczu. Nic nie schnęło, bo nie miało kiedy, tyłki bolały, nogi, nie było super łazienek do umycia się, tylko takie campingowe. Czasami spałyśmy na podwórkach jakiś gospodarstw, raz w hangarze pomiędzy łódkami, a raz na strychu kaplicy. Mimo wszystko wspominam ten obóz dobrze, bardzo się zżyłyśmy z dziewczynami, bo łączyły nas wspólne problemy i bóle.
W 2009 roku pojechałam na pierwszy obóz, na którym byłam z przyjaciółką z podstawówki. Na zdjęciu widać moje mizerne próby zrobienia czegoś z odrastającą grzywką. Był to super obóz, bo zapewniali nam mnóstwo ciekawych rozrywek - zorbing, strzelanie z wiatrówki, paintball, parki linowe, parki wodne, ścianki wspinaczkowe. Poznałam dużo osób z całej Polski, było to pierwsze zderzenie z tak dużą grupą obcych ludzi, z którymi musiałam spędzać całe dnie. Asertywności kompletny brak, stylu i gustu też, jak widać, ale przygody były świetne.
2008 rok i Francja. Pamiętam, że były to pierwsze wakacje objazdowe z rodzicami, z czego połowę prawie 3 tygodniowego wyjazdu spędziliśmy pod namiotami. Jechaliśmy praktycznie dookoła Francji, zwiedzając po drodze mnóstwo pięknych miejsc. Spaliśmy pod namiotami bez względu na pogodę, więc bywało mokro, zimno, ale i gorąco. Po spaniu cały czas obok brata tyle czasu mieliśmy się dość i potem często kłóciliśmy. Nauczyłam się wytrwałości, życia w gorszych warunkach do spania. Tyłek bolał od siedzenia w aucie, plecy od szyszek pod namiotem, ale super wspominam tamte wakacje.
Zielona szkoła w 2007 roku była moim pierwszym wyjazdem bez rodziców, dziadków. Jak widać na zdjęciu, radziłam sobie całkiem nieźle, nikt mi nie podskoczył na wyjeździe. Zielona szkoła odbyła się w Sarbinowie nad morzem, miałam super klasę, cudowne nauczycielki. Zżyłam się z klasą, szkoda było rok później iść do gimnazjum.
Na Zielonej szkole musiałam być samodzielna, odpowiedzialna. Nawet fryzurę umiałam sobie zrobić, no no.
Druga podróż, to Sycylia z rodzicami w 2006 roku. Był to wyjątkowy wyjazd pod tym względem, że przełamałam tam swój strach przed wodą. Plaża była kamienista, w morzu było mnóstwo meduz, dlatego całe dnie spędzaliśmy na basenie na naszym osiedlu. Mieszkaliśmy w szeregowcu w Palermo, mieliśmy swoje mieszkanie, ogród i basen dzieliliśmy z 5 innymi mieszkaniami. Ludzi nie było wcale, na wakacje Sycylijczycy wyjechali gdzieś dalej. Tam właśnie zaczęłam pływać, skakać do wody, nurkować. Niesamowite jest to, że Sycylia dała mi kopa i poczułam, że kocham wodę jednak. Tyle lat zajęło mi i moim rodzicom przekonanie mnie do wody. Chodziłam na wiele kursów, a dopiero na wakacjach poczułam żywioł.
